Ploutarchos Saraslanidis

Οι σχολικοί αγώνες στίβου και η νοοτροπία των νέων αθλητών

Στην χώρα μας οι σχολικοί αγώνες αποτελούν ένα θεσμό όπου οι πρωταγωνιστές, δηλαδή οι μαθητές, είναι αποκλειστικά αθλητές συλλόγων.

Αν και τα τελευταία 10-15 χρόνια έχει αυξηθεί κατακόρυφα ο αριθμός των αθλητών-παιδιών των αθλητικών συλλόγων, μέσα από τις ακαδημίες, οι μαθητές που μετέχουν στους σχολικούς αγώνες έχουν περιορισθεί δραστικά...

Τι συμβαίνει και στους περιφερειακούς αγώνες των σχολείων υπάρχουν πολλά αγωνίσματα όπου η συμμετοχή είναι ανύπαρκτη ή μόνο με 1-2 αθλητές. Από όσο γνωρίζω ορισμένοι γυμναστές, που δεν ασχολούνται με τον στίβο, δεν δηλώνουν τους μαθητές-αθλητές στους σχολικούς αγώνες αλλά ούτε και οι μέτριοι αθλητές επιδιώκουν να αγωνισθούν. Όμως το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι, δυστυχώς, η συμμετοχή στους σχολικούς αγώνες έχει ευτελισθεί και εξυπηρετεί μόνο την προοπτική της διεκδίκησης μιας θέσης στις 3 πρώτες των πανελληνίων σχολικών που έχει ως αντίκρισμα το κίνητρο του ποσοστού “μπόνους” των πανελλαδικών εξετάσεων για εισαγωγή στα Α.Ε.Ι.

Από ότι μαθαίνω από συναδέλφους το πρόβλημα της συμμετοχής σε αγώνες υπάρχει και σε αγώνες των μικρών αγωνιστικών κατηγοριών του ΣΕΓΑΣ από μια μερίδα αθλητών που θέλουν μόνο να γυμνάζονται...

Αυτή η ΝΕΑ πραγματικότητα δείχνει ότι οι νεότερες γενιές των αθλητών έχουν αποκτήσει μια κακή νοοτροπία. Οι περισσότεροι θέλουν να αγωνίζονται μόνο αν μπορούν να διακριθούν. Η ικανοποίηση του “εγώ”, για αυτούς τους νέους αθλητές, πετυχαίνετε μόνο αν μπορούν να κερδίσουν τον αγώνα ή έχουν κάποιο άλλο κίνητρο... Αυτή η “θέση” έχει γίνει πεποίθηση και για αυτό είμαστε υπεύθυνοι όλοι (γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές-προπονητές, παράγοντες). Η “θέση” ότι αγωνίζομαι για να βελτιωθώ, για να πετύχω νέο ατομικό ρεκόρ, ανεξάρτητα από την κατάταξη, έχει χάσει την αξία της στην κοινωνία μας.

Και όμως διαχρονικά οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να κατανοήσουν ότι στην ζωή η προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι, σε όλα τα επίπεδα των δραστηριοτήτων μας, είναι η αποστολή μας. Και ο αθλητισμός είναι ένα σχολείο, μια διαδρομή γεμάτη από μαθήματα, αναμνήσεις και εμπειρίες από τις “μάχες” που δώσαμε για να γίνουμε καλύτεροι. Ακόμη και αν αποτύχουμε σε κάποιους αγώνες θα έχουμε πάρει το μάθημα μας για να διορθωθούμε. Γιαυτό διαχρονικά και με απόλυτη βεβαιότητα λέω ότι δεν υπάρχει χαμένος, ούτε αποτυχία γιατί όλες οι ώρες στην προπόνηση, οι συζητήσεις με τους συναθλητές και πολλές άλλες μικρές και φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες είναι το ίδιο σημαντικές με τη νίκη! Απλώς δεν είναι ευδιάκριτες γιατί απλά γεμίζουν σταγόνα - σταγόνα με χαρά και αίσθημα ικανοποίησης την ζωή μας. Κρατήστε αυτήν τη σκέψη από έναν άνθρωπο που υπηρετεί επί 50 χρόνια τον πρωταθλητισμό.